wtorek, 27 listopada 2018

BUDUAR czyli co chodzi kobiecie po głowie w czasie pełni księżyca.




Są takie dni i jedna miewa je częściej, a inna rzadziej, że czujemy się jak totalny wrak człowieka. Zapracowane, zabiegane nie mamy czasu usiąść, zrelaksować się i napić kawy czy herbaty, nie mówiąc już o kieliszku wina. Jesień jest porą roku, gdzie nasz organizm walczy ze spadkiem witalności, gdy nie zadbamy o dostarczenie odpowiednich witamin i snu, czujemy się, jakby ktoś wyciągnął wtyczkę z kontaktu. Moc spada po każdym zrobionym kroku, podkrążone oczy i szarawa cera, ponieważ opalenizna schodzi znacznie szybciej, niżbyśmy chciały. Nie jestem przekonana do solarium, a na widok wielkich trumien z lampami od środka przechodzą mnie ciarki i nagle przypomina się film „Oszukać przeznaczenie”, jeśli widzieliście, to wiecie, o czym piszę. Po tym widoku nie ma mowy, abym tam weszła dobrowolnie, z resztą w pomarańczu mi nie do twarzy.




Nagle przychodzi ten jeden dzień, słońce wstało prawą nogą więc i kobieta nią wstaje. Na niebie ani jednej chmury, zapach kawy trąca po nosie, ponieważ zapomniało się wyłączyć ekspres, wyprawiając męża do pracy. (Dla tych, którzy mnie nie znają, pracuję w domu, piszę książki, poradniki i robię zdjęcia) Czasem zdarza mi się zasnąć nad klawiaturą komputera i obudzić się z odciskami klawiszy na policzku, a arkusz wygląda, jakby mały diabeł bredził coś od rzeczy, wylewając to na elektronikę.

W takim pięknym i słonecznym dniu energia pojawia się znikąd, może to ostatnie pokłady owej pożywki, a organizm wyszarpuje je z rąk strażnika, by kopnąć nas do radości? Sama nie wiem, ale słońce jest ratunkiem, remedium na tygodnie szarości. Woń kawy ciągnie za nos do kuchni, dłonie już wykonują utartą ścieżkę ruchów, by nalać czarną ciecz do kubka. Wypijam ją błyskawicznie i nagle coś w głowie mi mówi, że trzeba o siebie zadbać. Dzisiaj jest cudowny dzień, mam więcej siły. Podchodzę do lodówki i pierwsze co robię, to wyjmuję grapefruita oraz cytrynę. Przeciskam sok i wlewam do szklanki, uwierzcie mi, moc tego napoju powoduje skurcz mięśni na twarzy i kąciki ust same wykrzywiają się do góry.

Co dalej? Jako że ubiegłej nocy widziałam na niebie przysłoniony chmurą smogu księżyc, który wszedł prawie w pełnię, jemu przypisuję owo zjawisko. Od dawien dawna krążą opowieści o nadzwyczajnej aktywności naszych organizmów w takie dni, a zwłaszcza noce. Nawet moje papugi ożywiają się w pełni księżyca i potrafią drzeć dzioby nawet nocą lub budzić się z krzykiem, bo miały prawdopodobnie zły sen.




Kilka lat temu, odkryłam wspaniałe właściwości kawy dopieszczającej naszą skórę. Świeżo mielona kawa i zaparzona w ekspresie lub zwyczajnie w szklance, potrafi zdziałać cuda. Pierwszy z nich to samo picie napoju, a kolejne, to cuda poboczne. Tak zwane „fusy”, czyli to, co zazwyczaj każdy z nas wyrzuca do śmietnika, mogą być dobrze spożytkowane, a skóra będzie Wam za to wdzięczna. Uwierzcie mi, ja również byłam sceptycznie nastawiona do tych zabiegów, ale spróbowałam i byłam zadowolona.





1. Maseczka na skórę twarzy.

Powróciłam do jej stosowania tydzień temu, z powodu zmian hormonalnych w organizmie na mojej skórze pojawia się trądzik. Leczyła, smarowałam, myłam itp. Można by wymieniać setki kremów, maści, naparów, tabletek. Każda kobieta mająca problem z tarczycą zrozumie mój ból. Otóż maseczka z kawy nałożona podczas kąpieli w wannie, aby nie paradować z piegami na twarzy po mieszkaniu.

Co nam daje:

· łagodzi stany zapalne,
· zmniejsza zaczerwienienia,
· usuwa cienie pod oczami,
· jest doskonałym peelingiem (uwaga! Przed rozsmarowywaniem kawy jako peeling należy na dłonie nalać mydła w płynie, żelu lub tego, co używacie do mycia twarzy, lecz bez dodatków peelingujących, kawa zrobi swoje),
· pory są oczyszczone i zwężone, a po długim stosowaniu (kilku tygodni) nasza skóra ładnie i delikatnie brązowieje,
· polecam ją również na blizny.

O matko! Działa cuda.


2. Peeling na ciało.
Tak jak pisałam wyżej, peeling na twarz można zastosować w ten sam sposób na ciało. Kiedyś używałam peelingów z grapefruita, bo podobno miały moc antycellulitową i wiecie co? No właśnie…

3. Słyszałam również o metodzie nakładania kawy na nogi i owijania ją folią spożywczą. Nie próbowałam, nie mam zamiaru, ale podobno pomaga walczyć z rozstępami i cellulitem, skóra nabiera ładnego koloru. Może któraś z Was próbowała?



Po orzeźwiającej kąpieli, nałożeniu balsamów itp. Nadal w głowie siedzi ten mały chochlik i skrzeczy nam coś do głowy. To coś to słowa, by iść o krok do przodu i poczuć się dzisiaj wyjątkowo. Wiecie do czego zmierzam? No właśnie. Na co dzień w szale pracy, obowiązków domowych, opieki nad dziećmi… nie mamy czasu na takie bzdety. Ale jeżeli znajdzie się taka chwila w waszym grafiku, wykorzystajcie ją. Weźcie kąpiel i wygrzebcie z czeluści piekieł waszej szafy to:






Piękną i seksowną bieliznę, jaką na pewno gdzieś tam ukrywacie, ponieważ mąż, chłopak, kochanek kupił ją wam kiedyś. Załóż ją, przejrzyj się w lustrze i uśmiechnij się do swojego odbicia. Tak to jesteś ty! Niech będzie ciut niewygodna, bo koronka lubi płatać figla, ale tym sposobem będzie o sobie przypominała, że masz ją pod ubraniem i wywoła uśmiech na twarzy. Poczuj moc pełni księżyca, a jeśli nie ma pełni, to znaczy, że twoje zapasy energii są o wiele większe, niż się spodziewałaś.






Uśmiechnij się do siebie i zacznij żyć, bo każda kobieta w swoich myślach grzeszy za mało.




Ps. Zapraszam do miłej lektury na pochmurne dni i promocji książki na stronie empik.com



środa, 21 listopada 2018

Książka Dziedzictwo oraz Płatki śniegu


Podsumowanie akcji na portalu polakpotrafi.pl



Od czasu zakończenia akcji wydania książki na portalu polakpotrafi.pl minęło już trochę czasu. Włożyłam w projekt pot i łzy, siedziałam dniami i nocami, nawet zapominałam zjeść śniadanie czy obiad, o kolacji już nie wspominając. To był wykańczający miesiąc. Pomyślałby kto, że to taki banał, wrzucamy treść, montujemy filmik i udostępniamy. Nic bardziej mylnego!



W naszym kraju akcja finansowania społecznościowego, czyli crowdfunding dosłownie raczkuje, powiedziałabym nawet, że to dzieciak, który nie oderwał się jeszcze od kobiecej piersi i zasysa dalej mleczko, ponieważ nie jest w pełni samodzielne. Fakt jest jeden: mój projekt wydania powieści na polakpotrafi.pl w zakładce książki/publikacja to kategoria opatrzona ogromnym ryzykiem. Nie posiadając żadnych koneksji z wydawnictwami, znanymi osobami, a nazwisko niewiele mówi innym osobom, ponieważ w kraju popularne obecnie na językach to kilka nazwisk jest ciężko. Tam, gdzie zbiórki odnoszą spektakularne sukcesy takie jak: otwarcie kawiarni czy wydanie płyty z muzyką, wyjazd na konkurs taneczny czy nawet produkcja filmu, książki mają pod górkę. Ja miałam ogromną pracę do wykonania, ale zacznijmy od początku.

Nad projektem zastanawiałam się już w 2017 r., gdy na światło dzienne wyszła moja pierwsza powieść „Płatki śniegu”. Sfinansowałam korektę, redakcję, niewielki druk książki i portfel opustoszał w mig. Usłyszałam o portalu Kikstarter i byłam zafascynowana projektami ludzi na tym portalu, a zwłaszcza życzliwością i chęcią udzielania pomocy nie tylko finansowej. Niestety w Polsce jest tylko niewiele takich stron, wybrałam jedną: polakpotrafi.pl

Przejrzysta i wiarygodna platforma. Bez filmu promocyjnego nie można zamieścić zbiórki, miałam już jedno podejście do projektu, ale porzuciłam to na pół roku, a w międzyczasie napisałam cztery kolejne książki, jeden poradnik i tomik wierszy. Schowałam w szufladzie maszynopisy, wróciłam do projektu na portalu polakpotrafi.pl i ponownie zderzyłam się z filmikiem. Pomyślałam, że warto wpleść jakąś małą zapowiedź książki, skromne sceny, które nie zdradzą za bardzo fabuły książki związanej ściśle z pierwszą częścią. W ten sposób powstały filmiki, no ale zostało jeszcze wystąpienie autora.



Wiecie… ja nie potrafię przemawiać, na studiach moje policzki zalewały się czerwienią, a w głowie wszystko wirowało jak na karuzeli. Wyjęłam jednak aparat, ustawiłam nieporadnie na nagrywanie, a patyk z miotły służył, jako punkt, na który miałam wyostrzyć obraz. Oczywiście ostro nie wyszło, ale lepiej nie potrafię. Słowa plątały się w gardle i umykały tam, gdzie nie miały, czyli z powrotem do gardła. Męczyłam się cztery godziny. Coś tam wyszło.

Kolejny tydzień zajął montaż filmu, jako że mój komputer totalnie odstaje od wymagań programowych, miałam ciężki kawał chleba do wykonania, rendreowanie jednego skrawka zajmowało nawet do 4 godzin, nie mówiąc ile trwało przetwarzanie gotowego filmu. I nawet, jeśli chciałabym coś poprawić, nagrać od nowa, uwierzcie mi, mój komputer odmawiał posłuszeństwa.

Wrzuciłam filmik na serwer i zabrałam się za tekst. Kolejna kłoda pod nogi: jak opisać książkę, aby nie zdradzić końca poprzedniej części? Taaa… Coś opisałam i dodałam opis pierwszej części. Dodatkowo wrzuciłam surowy fragment książki. Następnie rozpisałam nagrody, jakie jestem w stanie dać za wsparcie i po kilku dniach zaakceptowano mój projekt. Palce drżały, poprawka… cała drżałam ze strachu. Ale to nic. Powiem wam szczerze. Dla kogoś, kto nie ma w ogóle możliwości wsparcia, jest to psychicznie męcząca praca!

Książka dostępna tutaj ;)

Bardzo uradowała mnie pierwsza wpłata od osoby, która wsparła już wiele projektów, wtedy na jej koncie widziałam 48 wspartych akcji. Ale co dalej? Pojawili się znajomi, kilku zapalonych czytaczy książek i rodzina, na tym był koniec. Notka prasowa na portalu mojego miasta, którą trzeba samemu napisać, nic nie dała. Wiadomości na instagramie, twitterze, tumbrl, bloggerze. Maile wysyłane do recenzentów, właścicieli blogów, którzy zarzekają się, że pomagają w takich akcjach. Nic, echo. Starałam się dziennie, po połowie miesiąca poczułam, że moje okulary nie dają już rady i będę musiała je wymienić. W międzyczasie ukazał się poradnik, którego jestem współautorką i tomik wierszy, który od razu dodałam do nagród.

Na pięć dni przed końcem akcji brakowało jeszcze 1500 zł. Sporo i nie, zależy jak na to patrzeć, ale udało się! Cały wysiłek, jaki włożyłam w projekt się opłacał i jestem szczęśliwa z tego powodu, że będę mogła Wam moim czytelnikom (pozdrowienia dla pracowników ZUS Rybnik obiecałam, że o wspomnę o Was) przedstawić kolejną część książki i zabrać w niezwykłą przygodę Elii.

Portal polakpotrafi.pl mogę polecić z całego serca, ludzie są pomocni, angażują się w promocję, udostępniają, lajkują, komentują. Cudowna ekipa, dziękuję Wam!

Większość ludzi pyta mnie, kiedy będzie kolejna książka, a ja załamuję dłonie, ponieważ to nie jest takie proste, gdy jest się selfpublisherem.

Jak to naprawdę wygląda?

Jest pomysł i zabieram się do pisania. Mając szkic w głowie, a na papierze opisane np. działania policji w danej sytuacji, opis działania danego medykamentu, czy procedurę przy podejrzeniu porwania dziecka. Mając to wszystko, jestem w stanie napisać książkę w miesiąc, ale siedzę nad nią dziennie od 7.00 nawet do 23.00 zapominając czasem, aby coś zjeść. Nie mam weekendów, a mąż musi mnie odciągać od ekranu komputera. Jednak kocham to, co robię!

Po napisaniu trzeba przeczytać ją kilka razy, zazwyczaj robię to 5 razy, a mąż 2 razy. Szukam błędów, nieścisłości w fabule, poprawiam styl, akapity, rozdziały, zdania, wykrzykniki, spacje, wdowy, dywizy itp. Maszynopis wygląda jak kolorowanka dla dzieci, zabazgrany kilkoma kolorowymi długopisami i odbitym krążkiem spodu filiżanki, z której wylała się kawa jak zawsze na maszynopis.

Przychodzi czas na profesjonalną korektę, która trwa nawet do trzech tygodni.

W międzyczasie projektuję okładkę, do tego potrzebuję własnych zdjęć, aby nie naruszać czyichś praw autorskich. Czekają mnie wycieczki, nawet w deszczu.

Między tymi etapami, każdy z rodziny chce, bym przyjechała na kawę, ktoś ma urodziny, ktoś zawsze coś chce i na wstępie w progu pada magiczne pytanie: ale co ty takiego robisz w domu? I kiedy ta książka będzie? Blogerzy wiedzą, jak długo powstaje jeden wpis, teraz pomyślcie sobie, aby to pomnożyć przez 300 tyle ile np. jest stron w książce.

Promocja, wspomniałam o promocji? No właśnie, kolejne schody… gdy nie ma się pleców – upadasz, ale głowa do góry, bo trzeba działać.
Dodam, że na facebooku mam tylko 180 znajomych, dlaczego tylu? Czytaliście kiedyś o teście Gallupa? Też się kiedyś zastanawiałam i sprawdziłam. Otóż niecałe 2% populacji jest takich jak ja i czasem czuję się odmieńcem. O teście Gallupa wspomniałam w poradniku TUTAJ

Piszesz, działasz, szukasz sponsorów i echo, wstając od komputera, przesuwam machinalnie palcem okienko na ściennym kalendarzu i nagle czuję, jakbym dostała w pysk z liścia. Tak dobrze czytasz, z plaskacza, takiego siarczystego aż zęby zabolały, a oko zadrżało. Wytrzeszczam oczy i klnę głośno:

Co jest… (cenzura) przecież minął kolejny rok! (co jakiś czas zdarzy się, że załapię jakąś normalną pracę albo staż, z czego jestem szczęśliwa)
Wracam zmarnowana na kanapę, patrzę na stos moich maszynopisów. Obecnie jest ich 7 i dwa niepełne. Nachodzi mnie zwątpienie i zdarzają się takie momenty, że mam ochotę to wszystko złapać i podpalić, zamiast tego robię kolejną kawę, siadam na kanapie i piszę. Nie poddaję się. Polska to trudny kraj dla artystów, ale musimy drążyć własne korytarze, by być z siebie dumni.

Jeszcze raz bardzo dziękuję za wsparcie projektu, od czasu zakończenia akcji ciągle działam w temacie ;)

Poniżej rozpiska kolejnych kroków, jakie czekają do zrealizowania, aby Wasze nagrody mogły trafić do Was jak najszybciej:

1. Książka trafiła na korektę. Czas oczekiwania na korektę, redakcję około miesiąca. Następnie korektę muszę opłacić i przejrzeć książkę, aby zgodzić się na zmiany/poprawki w tekście.
2. Okładkę zrobiłam już wcześniej sama, ale spływają do mnie sugestie poprawek, więc kilka zmian (niewielkich) nastąpi.

3. Zlecenie druku zakładek. Mają przyjść pod koniec tygodnia ;)
4. Skład i łamanie tekstu oraz dopasowanie okładki do książki. Akceptacja plików książki pod e-book i opublikowanie... to kolejny tydzień.
5. Zlecenie druku książki. Dostałam informację, że drukarnia ma masę roboty i realizacja może się wydłużyć z 10 na 15 dni roboczych.
6. Pocztówki z Rybnika, tutaj pomoże mi lokalny sklepik z gadżetami promującymi nasze miasto Hallo Rybnik.
7. Fototapety. O tak, mam kilka pomysłów i jestem w trakcie robienia grafiki ;)




Dziękuję, za przesłanie adresów do wysyłki. Chciałam Wam zrobić niespodziankę przed świętami, ale drukarnia i cała machina wydawnicza jednak się nie wyrobi ;)
Jeśli ktoś miałby ochotę na papierowe wersje książek, zapraszam do kontaktu jankowskadorota@vp.pl prawdopodobnie będę zamawiać nakład 30.11 Do każdej książki dołączam zakładkę oraz dedykację ;)

PŁATKI ŚNIEGU dostępne TUTAJ
DZIEDZICTWO jako przedsprzedaż można zamówić u mnie przez maila.
PORADNIK TUTAJ
TOMIK WIERSZY TUTAJ

Pozdrowienia z Rybnika
Ps. U Was też prószy śnieg?

Dorota


środa, 31 października 2018

Co z tą książką odc.2


Kochani! Do końca akcji pozostały tylko 3 dni!


Poniżej opis kampanii na portalu POLAKPOTRAFI.PL 

Idea projektu jest prosta, wydanie powieści "Dziedzictwo". Co w niej nadzwyczajnego? To powieść osadzona w przyszłości, ale to nie tylko opowieść science fiction, to historia przyszłości, która jest całkiem realna. "Dziedzictwo" to kontynuacja "Płatków śniegu", książki wydanej pod koniec 2017 r.
CEL PROJEKTU:
Celem projektu jest wydanie powieści „Dziedzictwo”, która jest kontynuacją powieści "Płatki śniegu" - prozy współczesnej z elementami przygody, thrillera oraz science fiction.
Zebrane pieniądze zostaną przeznaczone na redakcję oraz korektę, skład i łamanie, wydanie elektroniczne i opłaty dla portalu.
Jeśli Wasze wsparcie przekroczy:
150% to pozostałą kwotę zainwestuję w wydanie papierowe.
200% to pozostała kwota pokryje wydanie papierowe oraz korektę trzeciej części.
250% to pozostała kwota pokryje wydanie papierowe, oraz korektę trzeciej części oraz zwiastun filmowy trylogii.

O MNIE SŁÓW KILKA:
Urodziłam się w Rybniku i tam też mieszkam. Chociaż ciągnie mnie do różnych miejsc w Polsce, moim domem jest rodzinne miasto.
Od dziecięcych lat kocham czytać, zaraził mnie tym dziadek i jego barwna gablota z książkami. Chłonęłam słowo pisane, zatracając swój umysł w świecie książek. Pragnęłam tworzyć, tak jak autorzy moich ulubionych powieści i chociaż jestem na początku drogi, pragnę dalej pisać. Inspiracje podsycają sny, które są nadzwyczaj porywające.
"Dziedzictwo" to dalsze przygody Elii, wejdź w jej świat i daj się porwać przygodzie.

O KSIĄŻCE:
"PŁATKI ŚNIEGU"

Główna akcja rozgrywa się w przyszłości, gdzie władza jest nieodzownym elementem egzystencji. "Płatki śniegu" to pierwsza część przygód Elii Madej. Akcja powieści rozgrywa się w 2125 r. kilka lat po wojnie technologicznej, w zastraszonym przez najeźdźców zwanych Egidą miasteczku. Ich upadek sprawia, że wszystko wraca do normy, a ludzie wznoszą nowe mury.
Główna bohaterka Elia walczy z monotonną codziennością w pracy i życiu osobistym. To pracownica korporacji, której jedynym zajęciem jest przeglądanie stosu papierów i urządzeń elektronicznych, jakie przysyłają jej z innych działów. Wieczory spędza w pobliskim barze, zatapiając swoje smutki kolorowymi drinkami ze słomką.
Elia to silna kobieta szukająca swojej właściwej ścieżki w życiu. Strata ojca w dzieciństwie odbiła się na jej relacjach z płcią męską, a jej zapracowana matka wykształciła w niej niechęć do innych osób. W świat Elii wchodzimy w momencie, gdy ze smutkiem uświadamia sobie, że została sama, wspomina matkę, która zmarła przed paroma laty. Świat Elii zmienia się w jednej chwili, gdy na zastępstwo chorej asystentki przychodzi tajemniczy mężczyzna. To właśnie on jest ogniwem zapalnym kolejnych niefortunnych zdarzeń. W jednym momencie Elia zostaje obdarta ze wszystkiego, co dotąd znała i kochała. Wplątana w spisek walczy o życie, uświadamiając sobie, że każdy ma dwie twarze. Całe jej życie to stek kłamstw wpajanych od dzieciństwa.
Powieść „Płatki śniegu” jest dostępna w wersji elektronicznej, w popularnych księgarniach internetowych.

"DZIEDZICTWO"
Kontynuacja powieści "Płatki śniegu" zabiera nas w dalsze losy Elii Madej i Edwarda Lloyda. Stawiają czoła największemu wrogowi. Ojciec Edwarda nie zakończył swojego projektu, chęć przejęcia władzy nad ludzkim umysłem staje się jeszcze silniejsza. Elia i Edward zmuszeni są powstrzymać ojca przed kolejną katastrofą. Odkrywając prawdę w pierwszej części, stają się dziedzicami życia. W tej części podejmują wyzwanie rzucane przez ojca Edwarda, przemierzą trzy oddalone znacznie od siebie tajne kolonie, każda z nich jest wyjątkowa, a życie działa na innych warunkach, niż poznali je dotychczas bohaterowie powieści. Miastami kieruje tajne stowarzyszenie i aby powstrzymać ich przed próbą zawładnięcia człowiekiem, Elia z towarzyszami podróży musi zniszczyć system, trzymający w ryzach ludzkie umysły. W ich rękach pozostaje nadzieja, tylko oni mogą zapobiec nadchodzącemu złu i ocalić ludzkość.
Dziedzictwo zabierze Was w przygodę pełną zwrotów akcji, intryg przeplatanych humorem. Elia zmierzy się z własnym umysłem, teraźniejszość będzie walczyć z przeszłością i snami Elii. Tylko od niej będzie zależało czy prawda wygra z obłudą i czy nie odbije się na jej cennym darze, jaki nosi pod sercem.
Nie chcę wiele zdradzać o drugiej części, aby nie odsłonić ważnych faktów "Płatków śniegu", która jest ściśle powiązana z "Dziedzictwem". Można napisać do mnie prywatną wiadomość, a odpowiem na pytania ;)



Surowy FRAGMENT KSIĄŻKI "Dziedzictwo":
Odpocznijmy razem
Te słowa: „Elio wracaj tu!”. Pamiętam te słowa. Jak to jest możliwe, że je pamiętam? Nie były ciepłe, przeciwnie były szorstkie, o lodowatym brzmieniu. Już wiem, przypominam sobie. Biegłam tym przeklętym, zielonym korytarzem, jedna z lamp przy suficie migała, światło gasło i się włączało. Brzęczała jak rozwścieczona osa, pragnąca użreć skórę przy uchu. Tuż pod lampą potknęłam się i upadłam. Kolano bolało, ból rozchodził się w górę po udzie. Rozdarłam białą pończochę, plamiąc ją krwią. Daniel wołał mnie i gonił. Nie zdołałam mu uciec, przecież nie byłabym w stanie.
– Elio, wracaj tu! – warczał.
– Nie! – trzymałam się za kolano, błagając, by przestało boleć.
– Elio! Chodź, obiecuję to ostatni zastrzyk. Mam dla ciebie misia.
– Ale ja nie chcę! – krzyczałam, wstałam i kuśtykając, biegłam dalej bez ustanku, nie bacząc na nogę, włóczyłam nią po kafelkach.
– Obiecuje, że to ostatni raz i już będziesz zdrowa.
Złapał moje ramię, nie zdołałam się wyrwać. Zacisnął mocno palce, z łatwością oplatając chudą kończynę. Bolało. Podniósł mnie, ja się nie poddawałam. Szarpałam, wyrywałam i wiłam się najmocniej, jak tylko potrafiła mała dziewczynka.
– Ja nie chcę! To boli!
Wgryzłam swoje zęby w jego przedramię. Syknął i upuścił mnie na podłogę. Uderzyłam czołem o posadzkę. Podniosłam się po kilku sekundach. Daniel rozmasowywał miejsce ugryzienia, jego wzrok był zajadły, rozwścieczony. Przeraziłam się na śmierć. Chciałam płakać i krzyczeć.
– To było niemądre. – Kiwał głową.
– Ja nie chcę! – powtarzałam bez ustanku.
Jego twarz przybrała mściwy wyraz.
– Wracaj!
Zanim zdążyłam uciec między jego nogami, złapał mnie rękoma w tali i podniósł wysoko. Jedną ręką trzymał za pas, a drugą zatkał usta. Zabrał mnie do jednego z pokoi zabiegowych. Przy metalowym stole ze strzykawkami, na krześle siedział ogromny, pluszowy, brązowy miś z czerwoną kokardą na szyi.
– Widzisz, obiecany miś. Będzie twój, jeżeli dasz mi ostatni raz zrobić zastrzyk.
– Boli! To boli! – płakałam, nie chciałam tego więcej.
– Postaram się być bardzo delikatny. Obiecuję, teraz przytul swojego nowego misia.
Postawił mnie na nogi. Pobiegłam do pluszowej zabawki, wtulając swoją twarz w jego miękkie, gęste futerko. Poczułam lekkie ukłucie i szczypanie w ramieniu. Odwróciłam się do Daniela, rozwarłam szeroko oczy na widok pustej strzykawki.
– I co, bolało? – zapytał.
– Nie – pokręciłam głową. – Mogę go zabrać?
– Oczywiście jest twój, przecież ci obiecałem.
Zabawka była większa ode mnie, nie przeszkodziło mi zabrać jej do swojego pokoju. Przeszłam obok niego, jeszcze raz spoglądając na strzykawkę. Na biurku w wazonie stały kwiaty, świeżo zebrane z pola.
– Bym zapomniał o najważniejszym. – Podszedł do biurka.
Daniel zawsze wyciągał mały kwiatuszek i wkładał w kieszonkę sukienki. Tak zrobił i wtedy. Wyjął jeden z kwiatków i włożył w klamrę moich szelek na ramionach ze spódnicy. Oblizałam usta i zacisnęłam mocno aż zbielały od nacisku.

 – Elio wstawaj, musimy uciekać! – Edward szarpie za rękę i klepie po policzku.
Budzę się, powieki mam ciężkie, musiałam stracić przytomność. Dźwiga mnie z ziemi, trzymając mocno w pasie. Podmuchy popychają nas w stronę Alana i Tiny.
– Przepraszam. – Gładzę swoje ramię. Nie ma na nim śladu po igle, chociaż czuję, jakby ledwie co wbito ją w moje ciało. Pamiętam ból ukłucia i szczypanie.
– Nie przepraszaj tylko rusz tyłek!
– To ta lawenda – przekrzykuję huk. – Przypomniała mi coś z dzieciństwa. – Odgarniam włosy i patrzę na jego twarz, osłaniając swoją jego ramieniem.
– Nie teraz!
Przyciska mocniej moją głowę do swojego ciała i prowadzi. Silny podmuch powala nas na ziemię. Łapię jego rękę i zbieram się szybko z podłoża. Ciągnie mnie w kierunku hangaru, jeszcze kilka metrów dzieli nas od bezpiecznej strefy. Za plecami rozpętuje się burzowe piekło. Ciemne chmury tworzą ogromne leje, przypominające tornada, ale jednak nimi nie są. Biegnę za nim na tyle, jak dalece pozwalają mi siły. Moje krótsze nogi nie są w stanie wykonać ogromnych susów, potykam się o kamienie, kolana są miękkie. Mięśnie ud palą od tempa narzuconego przez Edwarda. Czarna ściana dogania nas błyskawicznie. Co jakiś czas obok pojawia się jakby kula wyładowania elektromagnetycznego. Przerażenie dodaje mi więcej sił. To nie tornada, to piekło rzucane z nieba na ludzką istotę. Przerażona widokiem wyrównuję bieg z Edwardem i już prawie będąc u celu, przekraczamy jakąś dziwną linię na ziemi. Zaślepiona widokiem lawendy nie dostrzegłam jej wcześniej. Tuż za nią Edward zwalnia i obraca się w stronę burzy. Wpadam na niego, prawie go wywracając. Obejmuje mocno, nie puszcza.
– Lada moment i zostałabyś tam – sapie. Odsuwa się, nabierając tchu.
Z wyżłobienia wyrytego w ziemi pojawia się jakby hologram. Przypomina materiałową płachtę, rozciągana od podłoża i rozściełana nad naszymi głowami, osłania od złowrogiej pogody. Trzy zakrzywione słupy łączą się dziwaczną osłoną, chroniąc nas od burzy i gwałtownego ulewnego deszczu. Płaszcz zakrzywia się tak, jak biegnie załamanie słupów, tworząc szeroki lej zwężający się i prowadzący do otworu w ziemi.[...]

Oprócz książki w wersji elektronicznej chciałabym w przyszłości wydać papierowy nakład oraz nagrać audiobooka.
Fragment książki "Płatki śniegu" dostępny TUTAJ
                   
PLAN NA 2018/2019
Książka jest gotowa! Wymaga korekty i składu, projektu okładki i machiny promocyjnej (w self-publishing moja promocja kuleje, ale staram się szybko uczyć na błędach). Zaraz po zakończeniu akcji na polakpotrafi tekst trafi na korektę. 

Gdzie można mnie znaleźć:
Zwiastun filmowy książki "Płatki śniegu":
Notka prasowa:
Prywatnie:

Opinie o książce "PŁATKI ŚNIEGU":
Lubimyczytac.pl:
„Szokuje i zapada w pamięć na długo! Świetna pozycja dla każdego maniaka książek. Akcja wciąga od samego początku. Historia przeplatana zapiskami bohaterki (przemyślenia, odczucia, nadzieje i lęki), nie zabrakło śmiesznych momentów i dramatycznych scen.” Copacabana
Empik.com.pl
„Świetna pozycja, gorąco polecam. Książka dla fanów akcji, kryminału, sensacji a nawet romansu.” Anonim
Upolujebooka.pl:
„Wciągająca powieść napisana z perspektywy bohaterki. Pełna zabawnych scen, akcji i przygody. Pozycja porusza drażliwe tematy, zderzenie z rzeczywistością, jakim jest brutalność ludzi na wysokich stanowiskach. Książka otwiera nam oczy, a odkładając ją na półkę, zastanawiamy się nad własnym życiem. Polecam.” Karolina
Gandalf.com.pl
 „Mile spędzony czas. Przyjemna pozycja.” Edi


NAGRODY:
- Podziękowania na facebooku oraz drogą mailową.
- Książka "Dziedzictwo" i "Płatki śniegu" w wersji elektronicznej.
- Książki "Płatki śniegu" oraz "Dziedzictwo" w wersji papierowej.
- Logo sponsora/imię i nazwisko w książce (podziękowanie).
- Fototapety na komputer.
- Pocztówka z mojego miasta.
- Zakładka do książki o których pisałam TUTAJ

O akcji pisał portal rybnik.com.pl







Zapraszam do wsparcia. Wydaj ze mną książkę i zdobądź unikatowe egzemplarze papierowe, lub udostępnij. Będę wdzięczna za przesłanie znajomym, którzy lubią książki i z chęcią zaopatrzą się w jedna z moich na jesienną aurę. Książka to również doskonały pomysł na prezent urodzinowy czy święta. Dla Ciebie to jedno kliknięcie, a dla mnie szansa na wydanie kolejnej powieści :D
Jeżeli akcja nie uzyska 100% pieniądze wracają na Wasze konta.

Pozdrawiam,
Dorota


poniedziałek, 29 października 2018

Książka dla każdego z autografem

    

    Cześć,
na dworze szaro buro i ... (wstaw odpowiednie słowo w miejsce kropek). Podobno ma się polepszyć, zaciskam dłonie, aby tak się stało. Jak na razie przez cały tydzień moim najlepszym towarzyszem dnia jest kubek kawy. Dzisiaj przyspałam, miałam sporo planów a przyspałam i obudził mnie dźwięk dzwoniącego telefonu. Spoglądając na zegar zdębiałam 10.00. Moje oczy musiały wyglądać przekomicznie, aż dziw, że gałki zostały w oczodołach a nie wypadły z szoku na dywan. Zwlekłam swoje cztery litery i piję kawę, poprawka drugą kawę. Nie pamiętam kiedy miałam urlop, dzień wolnego, by walnąć zwłokami na plaży czy zielonej trawce i łapać promienie słoneczne bez stresu. Cały ten rok, to rok wyzwań i zmagań.

Plan na dzisiaj:

- wykonać projekt okładki do książki,
- wykonać projekt zakładki,
- napisać scenę pościgu do kolejnej powieści,
- prace domowe,
- promować projekt na polakpotrafi.pl/projekt/dziedzictwoksiazka,
- ogarnąć Wordpressa i przygotować się na przeniesienie bloga,
- wykonać zdjęcia do portfolio na sezon wiosna/lato 2019 (to zajmie więcej dni).

    Sporo do zrobienia w kilka godzin, przynajmniej część muszę dzisiaj zakończyć.
Jak to jest u Was z samozaparciem? Stawiając sobie codzienne cele wykonujecie je w całości, czy zawsze zostaje coś na kolejny dzień?

    Poniżej wstępny projekt okładki dla książki 2 w 1. Pytanie do Was: przyciąga uwagę? Myślę ciągle o napisach i nie mam weny na ich zmianę ale chcę je zmienić. Co doradzacie?




    Ps. Do końca akcji na polakpotrafi pozostało 5 dni. Wewnątrz cała chodzę ze zdenerwowania czy akcja wypali. Mieliście już styczność z takimi przedsięwzięciami? Jeśli tak to jakimi. Czy sądzicie, że warto brać udział w finansowaniu społecznościowym? Jeśli jesteście maniakami książek (tak jak ja) zapraszam do wsparcia lub udostępnienia swoim znajomym, będę bardzo wdzięczna ;)

Powieść DZIEDZICTWO akcja na polakpotrafi.pl


   AKTUALIZACJA 30.10.2018:

   Z wytyczonych celów jak zwykle udało się osiągnąć tylko trzy:
- wykonać projekt okładki do książki,
- wykonać projekt zakładki,
- prace domowe.

   Ups...

   Pocieszam się natomiast ciepłym powietrzem na dworze. W Rybniku mamy 20 C na termometrach, wietrznie i pochmurno. Ciemne, wręcz czarne chmury kotłują się gdzieniegdzie z białymi puchami jak mleko w filiżance kawy. A ja nie lubię mleka :D Zerknęłam wczoraj na prognozę pogody i doznałam szoku. Cały tydzień ma być słonecznie i ciepło. Jak na razie jest ciepło, ale słonka nie widać tylko chmury... Wiecie, mi się podoba taki klimat apokaliptyczny, tylko biedni ci ludzie co trzymają się każdej rzeczy: przystanku autobusowego, śmietnika, słupka od znaku. Taki wiatr nas dzisiaj napadł ale za to mamy czyste powietrze. Poniżej link do mapki gdzie można sprawdzić jakość powietrza w Waszym regionie:

Mapa stanu jakości powietrza.

   Rybnik jest na zielono. Uff... okna otwarte. A jak u Was z powietrzem?