Górskie wędrówki. Wielki Krywań na Słowacji.

   Weekend minął, burze przeszły, chociaż jak dla mnie było skąpo w opady deszczu. Nowy dzień i słoneczko za oknem. Nie narzekam, słyszałam od kogoś powiedzenie: Jakie lato taka zima. A ja bardzo kocham zimę i możliwość jazdy na łyżwach ;) 

   Niedziela była wielką niespodzianką, po deszczowej sobocie, nie miałam zamiaru siedzieć w domu. Też tak macie? Pewnie tak, szkoda weekendu na siedzenie na tyłku.

   Jak to z zwyczaju mam z mężem, na ostatni moment pakujemy się na wyjazd w góry. Standardowo obieramy cel w trakcie pakowania swoich plecaków. Tym razem padł na tapetę Wielki Krywań najwyższy szczyt pasma górskiego Małej Fatry na Słowacji w Centralnych Karpatach Zachodnich. Szczyt ma wysokość 1709 m n.p.m. Jest nieco niższy niż Babia Góra, ale...

   Oh, ale dał nam w kość.

Mapka turystyczna, bez której nie możemy się obejść.

   Z doświadczenia wiem, że szlaki są często źle oznakowane, a nawet zdarza się brak oznaczenia (często przez wycinkę drzew). Mapka to dobry sposób, by odnaleźć się w terenie. Polecam dla mniej doświadczonych, ale i dla doświadczonych w celu odciążenia umysłu ;)

  14,1 km, taką długość naszego szlaku pokazywała mapka, czas marszu 7h. W teorii spoko, w praktyce zawsze wychodzi dłużej.

   Masyw Wielkiego Krywania znajduje się w głównej grani Małej Fatry Krywańskiej, pomiędzy szczytem Pekelnik 1609 m n.p.m. i przełęczą Snilovske sedlo 1524 m n.p.m. Podejścia są strome i skaliste, do Sedlo za Kraciarskym 1214 m n.p.m. od Starej doliny idziemy ciągle w lesie.

   Na samym początku trasy trafiliśmy na błotniste i śliskie podejście, jeden nieostrożny ruch a człowiek wywróci się na tyłek i zjedzie na sam dół. Dla kogoś, kto kocha grę Tomb Raider i przygody sławnej pani archeolog Lary Croft to czysta frajda. Dla mnie raj... raj dla dorosłych. Wspinaczka, skoki, wysokość i przepaście. Lęk wysokości (maleńki) wyparty ciekawością. Czułam się jak Lara, nawet mój strój był do złudzenia podobny i obowiązkowy warkocz na plecach.

      No dobra, maniacy wspinaczek wybiorą szlaki, ale co z innymi?

   Dla pocieszenia, jeśli nie jesteście fanami pieszych wędrówek i mozolnego pokonywania skalistych i ciężkich podejść, po których pieką uda ;) mam dla Was niespodziankę. Na samym dole znajduje się wyciąg przy Vratna chata z tego miejsca można wjechać uroczą kolejką na pułap 1495 m n.p.m.  Vytah hor. Stanica z tego miejsca od szczytu na Wielki Krywań dzieli Was 1,2 km i ok 40 min. piechotą.

      Na wyciągu ludzi jest sporo. Z mężem byliśmy sami na szlaku prowadzącym na szczyt i schodząc również sami. Trasa jest wymagająca, dlatego większość wybiera kolejkę. To nic złego, ma to być przyjemność dla wszystkich.

     Ja po prostu kocham wspinaczki. A Wy?

Na tego Pana przyjdzie pora w przyszłym roku. Wielki Rozsutec, mnóstwo skałek, ostrych podejść, łańcuchów. W kieszeni potrzeba dużo rozwagi, umiejętności i asekuracji.

     Widoki przepiękne, wyciskające z oczu łzy szczęścia. Dzikie sarny przecinające drogę piechurom (oj... ale się wystraszyłam, myślałam, że to większy zwierz...) Według mnie najpiękniejsza góra, jaką dotąd zdobyłam, trasa rewelacyjna, wymagająca. Odznaczenia dokładne. Ludzie chodzą uśmiechnięci. Widoki ze szczytu... bajka.

Mówią, że Mała Fatra to Małe Tatry i mają rację.

Babia Góra.

Bo marzenia trzeba chwytać za… jaja!

Po górach chodzę od dziecka. Zaraził mnie tym dziadek, który na swoim koncie ma prawie wszystkie szczyty Polski a z pewnością te najwyższe. Ostatnimi czasy na nowo zaraziłam się tą formą wypoczynku. W tym roku zamiast wyjazdu za granicę, postawiliśmy z mężem na aktywny wypoczynek, czyli wycieczki w góry.

W sobotę mieliśmy wybrany cel na Słowacji, spakowana waluta i jedzonko na długą wyprawę, ale w granicach rozsądku, ponieważ trzeba wrócić do domu samochodem, a nocleg w hotelach odpada. Tnąc koszty jak najbardziej, jeździmy samochodem, a nocą wracamy do domu. Sobota była upalna, w domu doskwierał okropny skwar, a duchota sama wyganiała człowieka z betonowego centrum miasta.

Naszym celem było pasmo górskie Małej Fatry w Karpatach Zachodnich na Słowacji, a ściślej pętla, jaką wyznaczyliśmy, obejmowała szczyty: Stoh, góra Chleb oraz Snilovske Sedlo. Niestety wyprawa padła w przedbiegach, gdyż po ostatnich prowiantowych zakupach okazało się, że nawigacja odmówiła posłuszeństwa.

– Dupa! – krzyknęłam i dodałam – jedziemy na Babią!

Mąż niewzruszony złapał za kierownicę i ruszył w kierunku Żywca, a następnie do Zawoi. Trzygodzinna jazda samochodem nie była problemem dla naszego samochodziku, no pomijając brak mocy na większych wzniesieniach. Mieliśmy wybór: klimatyzacja w samochodzie albo wleczenie się pod górkę. Woleliśmy zdecydowanie wleczenie się niż utopienie w ubraniach. Nasze małe autko, które i tak nie ma wielkiego zapasu mocy, po włączeniu klimatyzacji, jakby traci jeszcze 20%.

Parking przed wejściem na Babią jest płatny: 15 zł. i zazwyczaj zajęty.

Bo widzicie… nie napisałam o ważne sprawie, jakoś zawsze wychodzimy w góry około godziny 13:00.

Parking zapełniony, ale są pobocza na drodze, dla naszego wozidełka zawsze znajdzie się miejsce ;) Trzeba tylko uważać na znaki zakazu postoju i zatrzymywania się, których jest tam sporo ze względu na otoczenie Babiogórskiego Parku Narodowego, a wszystko będzie w porządku. Samochód stoi i nikomu nie przeszkadza, jedzonko jest, woda również, aparat zapakowany, baterie schowane, więc możemy ruszać.

Wstęp na szlak kosztuje 5zł dla osoby dorosłej. Szlaki są zadbane a ścieżka, którą się idzie, wyłożona jest kamieniami tworzącymi schody.

Zaczęliśmy z Przełęczy Krowiarki, po drodze zaliczając pierwszą górę

Sokolicę mającą 1367 m n.p.m. jest to najniższy i położony najdalej na wschód wierzchołek w północno-wschodniej grani masywu Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim. Tutaj zatrzymaliśmy się na krótką przerwę, aby zrobić kilka ujęć aparatem i film. Cudowne miejsce, wiatr ostudził zgrzane ciała i wysuszył włosy. Widoki… sami zobaczcie:

W tym miejscu przeraził mnie widok niektórych turystów, sandałki na cieniutkich sznureczkach albo tenisówki i brak wody. Ja wiem, że niektórzy myślą, że to nic takiego, ale nie można patrzeć wiecznie na czubek własnego nosa. Jeśli nie daj Boże zdarzyłoby się coś złego, pasek z sandałka urwałby się i kobieta schodząca lub wchodząca po ostrych kamieniach, uderzyłaby o nie kolanami, to będzie klęska. GOPR-owcy alarmują, by podejść do tego rozważnie.

Błagam Was, bierzcie pod uwagę również innych. To samo tyczy się rodzin z dziećmi, mijaliśmy rodzinkę niosącą na plecach może 4-miesięcznego niemowlaka. Skwar u podnóża Babiej sięgał ponad 30℃, a na szczycie (chociaż wątpię, że tam doszli, ponieważ nie widziałam ich więcej) jest o wiele silniejszy. Duchota i palące słońce, ja sama wyglądałam jak raczek, a co dopiero taki niemowlak z czapeczką na główce i opatulonym, z każdej strony materiałem nosidła? Żal mi było dzieciaczka…

Kolejna góra po drodze to Kępa 1521 m n.p.m., 

Gówniak 1617 m n.p.m. 

i na samym końcu wymarzony Diablak 1725 m n.p.m.

 

Widoki przepiękne, latające kruki i szybowiec nad głową. Lekki wiatr muskający skórę, zapach kosodrzewiny i cisza. Cisza i spokój wdzierający się do głowy i regenerujący zmęczony pracą umysł. Oczy szczypały z ostrego słońca, ale patrzyły dalej, łapczywie i ze zdumieniem ogarniały bajeczne otoczenie.

Byłam przygotowana na niezły tłok, ale pozytywnie się zaskoczyłam. Ze szczytu zmierzaliśmy w stronę schroniska na upragnioną kawę.

Niestety zachód słońca przysłoniły zbierające się chmurki.

Powrót do domu był o 22:05.

Góra piękna, chociaż mogę śmiało powiedzieć, że mniej wymagająca niż Pilsko 1557 m n.p.m., szczyt w Beskidzie Żywieckim. Zdobywałam je w mniej uporczywym skwarze, a na szczycie było dosyć chłodno.

Diablak był moją 14 zdobytą górą w tym roku, a to nie koniec ;)

A Wy, może macie jakieś ulubione szczyty w Polsce?

Skalne Miasto w Czechach

Zbliża się półmetek lata. Jak wiecie, to najlepsza pora na wycieczki, które pomagają zregenerować umysł i ciało w przerwie od pisania. Chcę Was zachęcić do odwiedzania miejsc na łonie natury, gdyż ona pomaga poczuć się wolnym i spokojnym. Wszystko, co otacza nas na co dzień: hałas, zgiełk, szum, tłumy ludzi, zostawia pewne skazy na naszej psychice. Wyjazd na odludzie nie raz jest zbawieniem dla zmysłów.

Jedną z propozycji jest Skalne Miasto w czeskiej miejscowości Adrspach. Jest to mała wioska w Sudetach Środkowych, które są fragmentem pasma Gór Stołowych. Jeżeli czujecie w żyłach zew wspinaczki ściankowej, może to być dla Was mały raj. Nie chcę Wam zdradzać wszystkich szczegółów, bardziej chciałabym zachęcić, abyście odwiedzili to tajemnicze, urokliwe miejsce. Może stanie się ono inspiracją do spisania jakiejś historii, a nawet jeżeli nie, spędzicie miło czas wśród natury, gór i potoków.

Na samym początku, po wejściu na teren Skalnego Miasta czeka Was urzekający widok jeziora mieniącego się niesamowitymi barwami zieleni i turkusu. Woda w nim jest tak czysta, że gdy nie wieje wiatr, mogłaby służyć jako lustro. Piaskowe skały odbijają się od jej toni wraz z sosnowymi lasami z kosodrzewiną. Woda jest naprawdę czysta, można bez trudu dostrzec pływające w niej olbrzymie ryby. Niestety nie znam się na nich i nie wiem co to za gatunek, ale przypominają… nie, lepiej milczeć niż palnąć coś głupiego. Zobaczcie sami jaki widok czeka Was zaraz po przyjeździe na miejsce.

Wszystkich amatorów pływania, muszę niestety rozczarować. Na terenie parku jest kategoryczny zakaz kąpieli oraz wchodzenia do wody.

Po okrążeniu zbiornika udajemy się szlakiem w głąb oszałamiających formacji skalnych. Wiele z nich ma swoje nazwy, by pomóc wyobraźni w porównaniu ich do żywych istot lub przedmiotów. Ścieżka jest niemal cały czas pozioma, nie ma wzniesień, a turysta idąc między skałami, może podziwiać ich majestat. Ogromne wrażenie robią szczeliny skalne, którymi biegnie główny szlak. Różnica temperatur w tych miejscach wynosi czasem kilkanaście stopni. Warto mieć ze sobą coś z długim rękawem. To podpowiedź dla zmarzluchów takich jak ja.

Jeżeli niezbyt przepadacie za latającymi owadami, pamiętajcie, żeby użyć preparatu w spray’u. Ja należę do tych, którzy niestety nie lubią się z robaczkami, co widać na kolejnym obrazie… tak, zostałam przyłapana na walce z insektami w rezerwacie przyrody. Każdy ma swoje tajemnice, moja właśnie ujrzała światło dzienne.

Małe skrzydlate potworki ;)

Dochodząc do wodospadu, znajdujesz się na końcu szlaku. Na szczęście droga powrotna biegnie w innym kierunku, co gwarantuje wciąż nowe widoki. Tym razem szlak biegnie schodami w górę skalnych formacji. Rodziny z dziećmi w wózkach, niestety muszą skorzystać z tej samej trasy, którą  dostali się na koniec szlaku, ale nie martwcie się! Wracając, na pewno zmieni się Wasza perspektywa i założę się, że dostrzeżecie w skałach coś nowego. Tym, którzy zdecydują się na powrót drogą ze schodami, trud wynagrodzą zapierające dech w piersiach widoki, a także liczne niespodzianki sporządzone przez samą naturę, których Wam nie zdradzę. Zobaczycie sami!

Na końcu będziecie mieli możliwość zjedzenia czegoś dobrego, by zregenerować siły. Mam dla Was również kilka rad:

1. Zarówno samotni turyści, jak i rodziny powinny wiedzieć, że na szlaku nie występują żadne toalety. Jedyne, jakie są, to płatna toaleta przy kompleksie gastronomicznym, oraz całkowicie darmowa w punkcie informacji, zaraz przy wejściu do Skalnego Miasta.

2. Na terenie parku jest zakaz palenia papierosów, ściółka jest sucha i występuje tam duże ryzyko pożarów.

3. Za bilet zapłacicie czeskimi koronami (120 kc bilet normalny), jak i polskimi złotówkami.

4. Około 200 metrów od głównego wejścia znajdują się parkingi. Nie chcę Was wprowadzać w błąd, byłam tu ostatnio drugi raz. Za pierwszym razem parking był płatny, za drugim darmowy.

5. Cennik wstępu znajdziecie w Internecie:

Strona Skalnego Miasta

Jednego jestem pewna, wybierając się na wycieczkę do Adrspach, na pewno dobrze spędzicie czas. Zachęcam również do odwiedzania tego miejsca w tygodniu, jako wyjazd urlopowy. Ominiecie w ten sposób dni, w których będzie tam mnóstwo turystów – soboty i niedziele.

Dajcie znać, czy byliście w tej cudnej krainie, a jeżeli nie, jedźcie i koniecznie napiszcie, czy Wam się podobało!

Ps. Ze Skalnego Miasta macie kawałek drogi na Szczeliniec i Błędne Skały.

W jednym dniu można zaliczyć dwie atrakcje ;)